Όλοι γνωρίσατε μέσα από την συχνότητά του Star 88.4, έναν ανερχόμενο καλλιτέχνη, τον Βασίλη Μπαμπανιάρη... Μετά την επιτυχία που σημειώνει ο πρώτος του προσωπικός δίσκος, με τίτλο "Μονόγραμμα", ο νεαρός τραγουδιστής και τραγουδοποιός παραχώρεισε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη, στην γνωστή ιστοσελίδα www.musiccorner.gr και την συντάκτρια του, Αριάδνη Κυπριάδη. Εμείς σας παραθέτουμε κάποια από τα σημαντικότερα αποσπάσματά της.

Για την επιλογή του τίτλου "Μονόγραμμα":
"Με μονογράμματα σκαλίζαμε τα θρανία και τα παγκάκια, με μονογράμματα ζωγραφίζαμε τα σχολικά μας τετράδια, έχοντας την ανάγκη να χαράξουμε ανεξίτηλα όλα αυτά τα έντονα συναισθήματα που νιώθαμε για κάποιον ή κάποια, που είχαμε ή θέλαμε να αποκτήσουμε… 10 μικρά μονογράμματα λοιπόν, χαραγμένα από εδώ και από εκεί, που στο πέρασμα του χρόνου μετουσιώθηκαν σε 10 τραγούδια γραμμένα σχεδόν όλα σε μια μικρή γκαρσονιέρα μέσα στο ημίφως. Και σα νέος καλλιτέχνης στο χώρο, αφήνω το «Μονόγραμμά» μου στον καλλιτεχνικό «τοίχο» της εποχής μας, εκεί σε μια μικρή γωνίτσα μακριά από αφίσες και συνθήματα που κραυγάζουν, ελπίζοντας να κρατήσει στο χρόνο"...

Μουσικές του επιρροές:

Οι καλλιτέχνες που θαύμαζα απο παιδί και θαυμάζω ακόμα και σήμερα είναι ετερόκλητοι μεταξύ τους : Bruce Springsteen, Jim Morrison, Pink Floyd, Μάνος Λοΐζος, Νίκος Ξυλούρης, Κώστας Χατζής και πολλοί άλλοι… Ζωντανά, τραγουδάω αγαπημένα μου κομμάτια ελληνικά και ξένα (και σας περιμένω σε ένα απο τα επόμενα live μου να τα τραγουδήσουμε μαζί). Και παρόλο που δε νιώθω την ανάγκη να διασκευάσω και να ηχογραφήσω ένα ήδη υπάρχον τραγούδι, θα ήθελα να είχα γράψει πρώτος το «Hurt» του Johnny Cash, το «Σ’ακολουθώ» του Μάνου και το «Venceremos» του Νικόλα Άσιμου!

"Είναι διαφορετικό το να είσαι μουσικός από το να είσαι συνθέτης και να γράφεις στίχους. Και βέβαια όλες οι επιρροές είναι καθοριστικές για την ταυτότητά σου σαν καλλιτέχνης. Η μουσική παιδεία – και κυρίως η κλασσική – σε κάνει άρτιο σα μουσικό που μπορεί prima vista να παίξει ένα κομμάτι και να ανεβοκατεβαίνει τις κλίμακες αριστοτεχνικά. Η σύνθεση όμως έχει να κάνει με το βαθύτερο εαυτό σου, με το συναίσθημα,την ψυχή σου και τον αυθορμητισμό σου… και τίποτα απο τα παραπάνω δε μαθαίνεται σε κανένα ωδείο. Αυτά καθορίζονται από τα ακούσματά σου και χιλιάδες ερεθίσματα συνειδητοποιημένα και μη."

Για το πρώτο του videoclip:

"Για τον κόσμο τον δικό μου,η ακρόαση ενός τραγουδιού είναι όπως η ανάγνωση ενός βιβλίου, προτιμώ να φτιάχνω τις δικές μου εικόνες που είναι καθαρά προσωπικές και αυτούσιες. Για τον έξω κόσμο όμως, η μουσική ταυτότητα του καλλιτέχνη, είναι συνυφασμένη με τη εικόνα του, με τη σκηνική του παρουσία και με τα ρούχα του. Το μεν είναι αληθινό, το δε είναι κατασκευασμένο. Προφανώς για την ανθρώπινη ματαιοδοξία μου, ήταν πολύ όμορφη εμπειρία η οπτικοποίηση του τραγουδιού και σίγουρα δε θα επέτρεπα ποτέ μια εικόνα που δε μου ανήκει ή δε μου ταιριάζει".

Η γνώμη του για την επιρροή του διαδικτύου:
"...Ενώ παλιά μαζευόμασταν σε ένα σπίτι και παίζαμε μουσική και μετρούσαμε την αξία μας με χειροκροτήματα, τώρα τη μετράμε με «likes» και «tweets»… Το καλό με το διαδύκτιο έιναι η ταχύτητα μετάδοσης της πληροφορίας που θες να μεταδώσεις. Κατά τα άλλα, είναι ένα αχανές μέρος – ειδικά για νέους μουσικούς – με τη σημαντική όμως ευκολία του ότι μπορείς να ανοίξεις την ψηφιακή σου πόρτα σχεδόν σε ολόκληρο τον πλανήτη, ανεβάζοντας δικά σου κομμάτια χωρίς να χρειάζεσαι δισκογραφικές εταιρίες για μεσάζοντες. Οι πωλήσεις δίσκων πλέον έγιναν «χτυπήματα» στο Youtube… Και σε μια εποχή που όλα έχουν απλουστευθεί τραγικά,τα “views” και τα “likes” είναι μια ηθική δικαίωση του καλλιτέχνη".

Για το αν μπορεί κάποιος να ζήσει μέσα από την μουσική:

"Κάτι που θεωρούν αυτονόητο στο εξωτερικό και ισάξιο ίσως και σημαντικότερο από άλλες δουλειές (τη μουσική και την τέχνη γενικά), εδώ στην Ελλάδα  μεγαλώνουμε θεωρώντας το απλά χόμπυ! Και θυμάμαι παλιότερα, οταν έλεγα σε κάποιον οτι είμαι μουσικός, η ερώτηση που ακολουθούσε ήταν: «και τι δουλειά κάνεις;»
Μεγαλώνοντας λοιπόν με αυτή τη νοοτροπία, για να ασχοληθείς πραγματικά με την τέχνη που έχεις επιλέξει, παίρνεις ταυτόχρονα το ρίσκο να μη βγάλεις ποτέ χρήματα από αυτήν… Με αυτή την έννοια ή δεν ασχολείσαι καθόλου και γίνεσαι αυτό που πάντα ήθελε ο μπαμπάς σου ή παλεύεις κυνηγώντας το όνειρό σου κάνοντας ταυτόχρονα άλλες δέκα άσχετες δουλειές, μέχρι να τα καταφέρεις. Αν καταφέρεις ποτέ να ζήσεις βγάζοντας λεφτά από την τέχνη σου… Εχει γλύκα όμως αυτός ο ανηφορικός δρόμος προς το άγνωστο".

Όνειρα και επιθυμίες του:
"Νιώθω περισσότερο τη μουσική σαν ανάγκη που βγαίνει από μέσα μου και μετουσιώνεται σε λέξεις και νότες, παρά σαν όνειρο του τύπου να βρέθω στην ίδια σκηνή με τους U2 μπροστά σε 100.000 κόσμο… Το μεγαλύτερα μουσικά μου όνειρα λοιπόν, θα έλεγα πως είναι αυτά που βγαίνουν απ’ την ψυχή μου να βρίσκουν ανταπόκριση, να έχουν κάτι σημαντικό να πουν σε όσους τα ακούν"...

Το δυνατό του σημείο ως καλλιτέχνης:

"Αν πιστεύω πως έχω ένα δυνατό στοιχείο, αυτό είναι η αλήθεια. Η αγνή και απλή αλήθεια από αυτά που έχω ζήσει, που ζω και που θέλω να πιστεύω πως θα ζήσω… Και αν πιστεύω ότι με χαρακτηρίζει κάτι, αυτό είναι ο έρωτας. Πιστευώ στον έρωτα. Κινητήρια δύναμη στη ζωή και καταστροφική ταυτόχρονα"!

Πηγή: www.musiccorner.gr